czy ja jeszcze kiedyś będę normalna?
postanowiłam wrócić do pisania,
rozprawiam się teraz z przeszłością.
te wszystkie notki, to wszystko staje mi przed oczami jakby działo się dopiero wczoraj..
ale nie odświeżenie ich obrazu jest njagorsze.
najstraszniejsze jest to, że to wszystko cały czas we mnie siedzi.
pod inną nazwą, w innym kolorze... ale siedzi głęboko. i szepcze. boję sie tych szeptów. zagłuszam je muzyką, zagłuszam je śmiechem.
ale ja ciągle nienawidzę siebie.
powiedziałam Ci, że jestem autodestruktywna.
że jestem inna.
że nie zrozumiesz mnie, bo ja nie rozumiem siebie.
i kiedy prosisz żebym mówiła, ten mur robi się jeszcze wyższy, nie do pokonania..
zostałeś ostrzeżony.